Week 3 (en een restje week 2)
verslag van het herstel na een buikwandcorrectie vanwege een rectus diastase
Op dag 11 merkte ik een enorme kanteling in mijn herstel. Mentaal was ik al even helemaal klaar met gehang in en rondom het huis en het weinige kunnen doen. Alleen mijn fysiek liet tot op dat moment helaas niet toe dat ik al echt wat actiever kon worden. Maar op die dag voelde ik me opeens een stuk beter, waardoor ik besloot: vandaag ga ik er op uit. Daar moet je je verder niet al teveel bij voorstellen, maar ik voelde me goed genoeg om me aan te kleden in ‘normale’ kleding in plaats van een joggingpak. Ik maakte me op en ik ging mee met het uitlaten van de hond en het doen van de boodschappen. De hond zelf vasthouden lukt nog niet, daarvoor maakt hij teveel onverwachts trekkende bewegingen. Maar het huis kunnen verlaten en weer een beetje onder de mensen komen voelde goed, ik knapte er direct van op.
De jongste telg werd door zijn opa en oma meegenomen naar Twente voor een lange logeerpartij. Na twee weken thuis geweest te zijn moest Luuk namelijk weer aan het werk en kwam er een einde aan mijn mantelzorg. En omdat vooral de jongste fysiek veel van me vraagt, was het fijn dat hij een paar dagen uit logeren was, al wilde ik hem eigenlijk liever niet missen.
Op dinsdag had ik mijn tweede check, precies twee weken na de operatie. Waar ik me de week ervoor nog zo slap als een vaatdoek voelde, ging ik nu naar de afspraak met het gevoel alsof ik al volledig genezen was. Enthousiast vroeg ik dan ook ook aan de verpleegkundige ‘wat ik nu allemaal mocht doen.’ Ze keek me enigszins streng aan en zei: ‘nog steeds heel rustig aan. Nog zeker niet tillen, stofzuigen, even niet de vaatwasser uitruimen…’ Ik slikte, want dat laatste had ik namelijk de dag ervoor al gedaan, omdat ik dacht dat het wel kon. Bezorgd vroeg ik haar of ik nu misschien iets kapot gemaakt kon hebben? Dat was niet zo, maar ik kreeg wel de opdracht wat gas terug te nemen.
Verder haalde ze wat hechtinkjes eruit, dat deed geen pijn. En bewonderde mijn litteken aan de buitenkant nog even. Het is verder natuurlijk niet echt een kunst, maar toch voel ik me een beetje trots dat mijn lichaam in staat is zo mooi te helen. Goedgekeurd mocht ik het pand weer verlaten. Dat ik er fysiek nog lang niet ben ervaarde ik op 2,5 week. Toen ik even een kleine terugslag had, waarbij ik wat meer vocht vasthield onder mijn navel en er wat irritatie ontstond bij een stukje van mijn litteken. Omdat ik me er toch wat ongerust over voelde, belde ik erover met de verpleegkundige. Zij vond het niet verontrustend en dat stelde mij dan weer gerust. En, de volgende dag was het ook weer uit zichzelf verdwenen, dus paniek om niks.
Deze week bracht ik ook nog een paar bezoekjes aan de salon voor lipomassage. Ik heb het gevoel dat het echt helpt om mijn huid soepel te krijgen en het vocht sneller af te voeren. Dus ik blijf er nog even mee doorgaan. Het mooie weer buiten hielp me ook makkelijker door de week komen. Want, eerlijk is eerlijk, deze week voelde ik me ook regelmatig chagrijnig en gefrustreerd. Ik wil meer doen dan dat op dit moment verstandig is en dat zit me in de weg. Het is tijdelijk en ik ben al op de helft, maar als geduld niet je sterkste kant is, kan het soms toch voelen als een beproeving.